جمعه, ۰۶ اسفند ۱۳۹۵

روشنک عجمیان : هم دنبال مجری گری هستم هم بازیگری+تصاویر

روشنک عجمیان گفت: متاسفانه بعضی از همکاران مجری – بازیگر را برای ایفای نقش دعوت نمی‌کنند. رشته تحصیلی‌ام در دانشگاه بازیگری بوده و تمام تلاشم را از ابتدای فعالیتم تاکنون بر آن صرف کرده‌ام، هر چند جذابیت اجرای زنده هم بسیار زیاد است.

روشنک عجمیان : هم دنبال مجری گری هستم هم بازیگری+تصاویر

هیچ آشنایی نداشتم. همسرم هم آدم رسانه‌ای نبود. اهل رفت و آمدهای هنری خاصی هم نبودم

روشنک عجمیان ، متولد ۲۰ بهمن ۱۳۵۵ در تهران است. کودکی‌هایش را در محله‌های تجریش، دارآباد و دزاشیب گذرانده است. ۱۹ سال است که بازیگری را به‌طور حرفه‌ای دنبال می‌کند و اولین تجربه حرفه‌ایروشنک عجمیان هم به سریال «گوهر کمال» عباس رنجبر در سال ۷۶ بر می‌گردد.

بعد از آن بازیگری را با فیلم و مجموعه‌های تلویزیونی زیادی به‌طور جدی دنبال کرد. وی در مقطعی به عرصه اجرا روی آورد و مسابقه‌هایی همچون «پلکان» و «همسران» از جمله آنهاست.

شاید بهتر باشد مصاحبه را با آخرین فعالیت‌تان در عرصه بازیگری شروع کنیم.

دو ماهی است که برای بازی در یک سریال قرارداد بسته‌ام، اما هنوز در مرحله پیش‌تولید قرار دارد و کلید نخورده است.

شما مدتی هم اجرا می‌کردید، اما چند سالی است که این حوزه را کنار گذاشته‌اید. علت خاصی دارد؟

بله، درست است. بعد از مدتی که در این عرصه فعالیت کردم، احساس کردم کمی در تنگنا و محدودیت قرار گرفته‌ام و نمی‌توانستم با آنها کنار بیایم و بعضی از محدودیت‌ها برایم خوشایند نبود.

به همین دلیل تصمیم گرفتم اجرا را کنار بگذارم. دلیل دوم این تصمیم هم به این قضیه برمی‌گردد که به‌سبب ورود به عرصه اجرا دو پیشنهاد بازیگری خوب را از دست دادم.

متاسفانه بعضی از همکاران مجری – بازیگر را برای ایفای نقش دعوت نمی‌کنند.

روشنک عجمیان : هم دنبال مجری گری هستم هم بازیگری+تصاویر

نه و اگر از نظر آنها دارد چرا مجریانی هستند که بازیگر می‌شوند یا بازیگرانی که به عرصه اجرا می‌آیند و هر دو را هم همزمان دنبال می‌کنند؟!

مسلما بازیگری. زیرا رشته تحصیلی‌ام در دانشگاه بوده و تمام تلاشم را از ابتدای فعالیتم تاکنون بر آن صرف کرده‌ام. هر چند جذابیت اجرای زنده هم بسیار زیاد است.

به هر حال من شناخت بهتری از بازیگری دارم. مباحث تئوریک آن را بیشتر می‌شناسم و بنابراین می‌توانم در عمل و اجرا هم موفق‌تر باشم. اما طبیعتا شناختم نسبت به اجرا کمتر است هر چند شاید بتوانم در عمل آن را اجرا کنم.

از میان تجربه‌های اجرا کدامیک را بیشتر از بقیه می‌پسندید؟

من تاکنون در چهار برنامه تجربه اجرا داشته‌ام، اما مجموع این برنامه‌ها تقریبا در هشت سال پخش و چند‌بار از شبکه‌های مختلف بازپخش شد.

برنامه زنده‌ای در شبکه جام‌جم که هشت سال اجرای آن را برعهده داشتم. اما آنچه فکر می‌کنم بیشتر دیده شد اجرای مسابقه‌های پلکان و همسران بود که دومی را با آقای علیرضا خمسه اجرا می‌کردم. پلکان هم رقابتی بین چند زن و شوهر بود و به تنهایی آن را اجرا می‌کردم.

شما هم معتقدید نقش‌های تاثیرگذاری برای زنان در سینما و تلویزیون نوشته نمی‌شود؟

درباره سینما چنین اعتقادی ندارم هر چند نقش‌های تاثیرگذار سینما برای مردان بیشتر است. اما درباره تلویزیون این گفته صدق می‌کند و معمولا خانم‌ها محور داستان سریال‌های تلویزیونی نیستند.

فضای حاکم بر سالن‌ها را دوست ندارم. تیتراژ فیلم‌ها گاهی از نیمه قطع می‌شود یا اصلا اکران نمی‌شود یا تماشاگران در لحظه‌های تراژیک می‌خندند و از این اتفاقات چندان خوشم نمی‌آید.

«گذشته» اصغر فرهادی. البته این به استثنای اکران‌های خصوصی است که دعوت می‌شوم و در آن شرکت می‌کنم.

«روز ولنتاین» به کارگردانی منیژه محامدی که دوست خوبم شهره سلطانی هم در آن بازی می‌کرد.

و آخرین حضورتان در تلویزیون به سریال «شهر من شیراز» برمی‌گردد که فروردین امسال پخش شد.

بله، البته بعد از آن در دو تله‌فیلم هم بازی کردم که پخش شد، اما معمولا سریال‌ها بازتاب بیشتری در تلویزیون دارد.

روشنک عجمیان : هم دنبال مجری گری هستم هم بازیگری+تصاویر

گوهر خیراندیش، فاطمه معتمدآریا، پرویز پرستویی و بسیاری دیگر. از میان جوان‌ترها هم بازیگران خوبی را می‌توان پیدا کرد.

هر چند خیلی‌ها الکی به این حرفه آمده‌اند، اما بازیگران خوبی هم مثل مجید جوشقانی را می‌توان نام برد. آخرین سریالی که دیدم «تنهایی لیلا» بود که بازی بهروز شعیبی و مینا ساداتی را هم در آن دوست داشتم.

کارگردانی هست که دوست داشته باشید فرصت همکاری با او پیش بیاید؟

شما از جمله بازیگرانی هستید که نمی‌توانیم شما را به پرکاری در یک ژانر خاص نسبت دهیم.

من تاکنون بیشتر در نقش‌های جدی بازی کرده‌ام، اما شاید بیشترین بازی‌هایی که از من دیده شده به سریال‌های طنز و کمدی برمی‌گردد.

مثلا «کوچه اقاقیا» و «جایزه بزرگ » جزو همین کارهاست که در ذهن مردم نقش بسته است.

نه، چندان خوش‌شانس نبوده‌ام، اما همیشه خدا را شکر می‌کنم که به عنوان بازیگری که بدون هیچ‌گونه پشتوانه‌ای وارد این حرفه شده، توانسته‌ام هدفم را پیش ببرم.

من ۱۹ سال قبل بازیگری را به‌طور حرفه‌ای شروع کردم. به کلاس‌های آموزشی این رشته رفتم و در دانشگاه هم آن را دنبال کردم. هیچ آشنایی نداشتم. همسرم هم آدم رسانه‌ای نبود. اهل رفت و آمدهای هنری خاصی هم نبودم.

نقشم در سریال کوچه اقاقیا، «گوهر کمال» و «کتاب قانون»، همین‌طور در تله‌فیلمی به نام «بی‌خوابی شیرین» به کارگردانی رضا حامدی‌خواه هم بازی کردم که نقشم را در آن بسیار دوست دارم.

زنی که زندگی‌اش درگیر یکنواختی است. مدام برای زندگی فرزندانش تلاش می‌کند. از طرفی همسر او هم بسیار قانونمدار است.

اما بروز اتفاقی در زندگی این خانواده آنها را از تکرار دور می‌کند. هر چند که این اتفاق تلخ است، اما آنها به آن روی خوش نشان می‌دهند. این نقش را دوست دارم چون به ذهنیت خودم هم نزدیک است.

من تنوع در زندگی را بسیار دوست دارم و همیشه از تکرار فرار می‌کنم. بنابراین حتی گاهی حاضرم اتفاق تلخی هم بیفتد تا از تکرار فاصله بگیرم.

اگر در حد مرگ و میر نباشد گاهی (باخنده). بعضی تلخی‌ها واقعا شیرین است.

برای من دهه پختگی است. سنی است که فرد نه خودش را میانسال می‌داند و نه خیلی جوان. بسیار زود می‌گذرد. انگار چیزهایی هست که فقط در این سن می‌توان به آن رسید.

من هم در زندگی‌ام و هم در کارم به آنها رسیده‌ام. بسیاری از دغدغه‌هایی را که قبل از این داشتم، فراموش کرده‌ام و به حرفه‌ام جدی‌تر و عمیق‌تر نگاه می‌کنم. اگر بخواهم نقشی را قبول کنم، نگاه متفاوت از قبل است.

مثلا به این نتیجه رسیدم که زندگی آنقدر مهم است که باید برای آن از خیلی چیزها گذشت. مثلا سلامت زندگی برای من همیشه مهم‌تر از هر چیزی بوده است.

سلامت زندگی همیشه در کارم هم تاثیر گذاشته است. یکی از مصادیق آنها تصمیم به مادر شدن است.

من هفت سال بعد از ازدواج تصمیم گرفتم فرزندی داشته باشم و برای رسیدن به این نتیجه هم خیلی فکر کردم. می‌دانستم که مادر شدن محدودیت‌هایی به دنبال دارد، اما حالا می‌دانم که خوبی‌هایش بیشتر است و به‌شدت از این تصمیم راضی هستم.

بله، چراکه نه. البته تصمیم نهایی را خودش می‌گیرد. او می‌تواند وقتی بزرگ شد هر رشته‌ای را که بخواهد دنبال کند.

مثل پدرم که من را به بازیگر شدن تشویق و همیشه از من حمایت کرد. من هم تجربه‌هایم را در اختیار فرزندم می‌گذارم و از او می‌خواهم که از مسیر درست وارد دنیای بازیگری شود.

ماه مهر و سال تحصیلی جدید از راه رسیده است. خاطره‌ای از دوران مدرسه‌تان دارید؟

بله. البته خیلی آموزنده نیست. معمولا تقلب می‌کردم، اما یکبار به اصطلاح مچم گرفته شد و دیگر این کار را کنار گذاشتم. (با خنده)

در مقطع دبستان بودم، اما در راهنمایی و دبیرستان خیلی درس نمی‌خواندم و به یکباره در سال آخر دبیرستان دوباره به سراغ درس خواندن رفتم و برای رفتن به دانشگاه خودم را آماده کردم.

نیک صالحی


  • Comments Off
  • 36842 بازدید
Load: 1929
1٫04690 queries in 1٫046 seconds.